تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و سی :
نازنین حرفی نزد. چه میتوانست بگوید؟ سرش را به زیر انداخت و سکوت کرد. با سکوتش کمند این بار رو به من و محیا کرد و مردد گفت:
- بچّهها میدونم حالتون خوب نیست؛ ولی الان وقتش نیست.
بعد خیره به نازنین ادامه داد:
- الان کجان؟ ما باید چه کار کنیم؟
نازنین کولهی کوچکی که روی دوشش بود را پایین آورد و با باز کردنش پوشهای قرمزرنگ را از آن خارج کرد.
- من مدرک دارم. اگه پلیس ایÙ

لطفا صبر کنید...

اسرا
0یادکارتون شهرآشوب افتادم یعنی هرچه کارتون اینجایادم میاید😁عالیه ممنون بانو